Onrust en saucijzenbroodjes

18 december

De grote kerstmarkt op de MAH komt er aan. Allemaal stalletjes met lekkere hapjes en bijzondere liflafjes. Dat kom je op geen enkele school tegen. De hofmeester is er met zijn team al weken van te voren mee bezig en de zeeliedenraad brengt zijn lessen in de kombuis door. Prima opleiding voor de kerst- en nieuwjaarstijd later aan boord.
Tussendoor hebben ze in de kombuis ook nog aan ons gedacht. De koelkast van Margje zit vol met Amerikaanse stamppot, macaroni en snert. De kuip staat vol met drinken en eten voor de roeiers en dit varieert van appels, broodjes ham en kaas, tot warme worsten en saucijzenbroodjes.

Op het Heegermeer merken we dat de Zuidooster die we net nog comfortabel in de rug hadden, nu dwars op de bootjes ligt. Het is stikdonker en de batterijen van de lampjes van de vletjes worden zo een uurtje voor het ochtendgloren wel heel erg vaag. We hebben een vletje dat stuurboord achter ons roeit, ze gaan flink door en, gewend geraakt aan de goede verzorging van de afgelopen dagen, vragen ze om wat warms te eten. Dat geven we ze. Ze eten de lekkernij op en opeens merken ze dat ze de aansluiting met de boot zijn verloren. En ze zijn niet de enigen. De lage vletjes hebben het moeilijk met het houden van tempo en het varen van een bovenwindse koers is bijna een onmogelijke opgave zo in het donker.
We pikken de bootjes op, eentje zelfs bijna van lagerwal en zetten de roeiers in de warme stuurhut of de kuip met genoeg te eten. Mevrouw Walta moet de handel zelfs fysiek beschermen tegen deze nachtelijke eters. Een uurtje later is het opeens licht, we varen de Inthiemasloot in bij het fietspontje wisselen we de crew. De zon komt er bij en opeens blijkt maar weer hoe anders het leven kan zijn als de zon schijnt. De schoolbus weet ons ook steeds beter te vinden en al snel roeit deze ploeg richting Workum. De brugwachter van Pro Rail, die zelf ook een actie heeft voor Serious Request, draait voor ons de spoorbrug en Tom, de brugwachter van de week van Workum staat ons al op te wachten bij de volgende brug. Toch nemen we tussendoor even te tijd om de schipper der schippers oud-collega Visserman aan boord te nemen. Voor we het weten staat hij te sturen en dat geeft ons, de bemanning van Margje, even de tijd om een pas op de plaats te maken. Heerlijk want, drie dagen en twee nachten niet slapen, ok ok, twee uur geslapen, gaat je niet in de koude kleren zitten.