Ecluse de Verberie-Parijs

Dinsdag, 8 maart

Indernationale vrouwendag. Pascal en Bejamin moeten er hartelijk om lachen, in België is het elke dag vrouwendag zeggen ze! 

Philippe maakt vandaag zijn specialiteit klaar in de kombuis. En dus zit de binnenploeg beneden piepers te jassen. Of te wel 'des patates' en dat worden straks 'frites'. Voor het recept worden ook spekjes uitgebakken en gisteren heeft hij al gehaktballen gemaakt, elke bal nauwkeurig afgewogen zodat niemand het risico loopt een te kleine bal te krijgen. 

In de stuurhut heeft Dylan de handen vol aan voorstrooms de 'Provence de Liège1&2' op koers te houden. We lopen 14 km/uur en schieten lekker op. Voorstrooms is het best lastig om niet te vroeg en zeker niet te laat de bocht in te sturen.
En dan heb je ook nog de opvaart die opeens in de binnenbocht te voorschijn kan komen. In Frankrijk is AIS niet verplicht en dus weet je nooit wat je verwachten kunt.

Lieuwe neemt het roer over. Net nu de bruggen een beetje tricky worden. De pijlers, en dat is al lastig genoeg, steken ook nog eens onder water uit, normaal kun je dat zien, maar nu de rivier zo hoog staat is dat een onzichtbaar gevaar. De sluizen hebben nog maar een verval van enkele decimeters. Een makkie als je de tros in de gaten moet houden. Zeker vergeleken met de sluizen die een 'chute' van 13 meter hadden.

Het valt op dat de jongens een grote behoefte hebben om te leren. Ze hebben dan ook zwaar de balen als het touwtje niet om de bolder gaat of als ze het niet van een muurbolder af krijgen. Ondertussen is het woordenboek NL-FRA het meest gelezen boek. Ze oefenen veel, en praten soms beter Frans dan de Belgische leerlingen Nederlands spreken. 

 Onze Belgische medeleerlingen heten Antoine, Brandon et Romain. Antoine neemt een brug die midden in een S-bocht ligt. Na de bocht horen we een duidelijke zucht vanuit de stuurhut. Na de 5000 kCal maaltijd van Philipe en de afwas komen we aan in Conflans. Hier stroomt de Oise in de Seine en gaan we weer in de opvaart.

 

Verdraaid, schipper Pascal is hier echt thuis en heeft de Eiffeltoren al twee keer tussen de bomen door gezien. Voor ons gebeurt het pas als we de laatste bocht in de Seine nemen. Maar dat is dan ook alles meer dan waard.