Parijs en onderweg naar huis

donderdag, 10 maart

Muurschildering bij het schip

Niet iedereen ging mee met de trein van Parijs naar de school in Harlingen. Sommigen verlieten ons onderweg. Steenwijk, Leeuwarden, Franeker, het station van Harlingen en dan rechtstreeks naar huis. De mannen die hier bleven slapen werden door de boots met open armen ontvangen. En na een bakje koffie ging ik naar huis, moe, maar met een glimlach om mijn lippen.
Maar nu loop ik op het verhaal vooruit. We hadden natuurlijk nog bijna een hele dag te goed in Parijs. De mannen stelden zelf voor om op tijd op te staan, te ontbijten en dan de metro in te gaan. De tassen waren al ingepakt en de hutten gepoetst.

Hiermee willen we de HT graag roeien

Helaas grepen we de verkeerde metro, en om te voorkomen dat we weer een flink stuk moesten lopen stapten we zo dicht mogelijk bij het Maritiem Museum uit. Dat was toch nog een heel stuk wandelen, en met de 20 km van de dag ervoor in de benen deden de jongens het een stuk beter dan uw verslaggever.
Het Maritiem Museum gaf de leerlingen gratis entree. Dat was weer een hele meevaller ten opzichte van de Eiffeltoren gisteren. De scheepvaart van de Romeinen tot en met de containerschepen werd besproken. We zagen meerdere Ramneuzen en er was een ruimte waar ze modellen maken en restaureren, ook hebben we een aanvulling gevonden voor ons sloepenbestand in Harlingen.
Op de terugweg heeft Thijs ons kennis laten maken met Crèpes, menigeen heeft zijn mond verbrand aan de vulling die varieerde van Nutella tot frambozenjam. Maar lekker waren ze zeker. Het goede metrostation bleek letterlijk naast de deur te zijn, samen met de brievenbus voor de ansichtkaartjes naar huis en naar school.
Op de weg naar boord hebben we inkopen gedaan voor de terugweg, hoofdzakelijk snoep en Cola. Eenmaal aan boord had Philippe voor ons de lunch klaar staan en maakten we broodpakketjes voor onderweg naar Nederland met zalige Franse vleeswaren en stokbrood.

Tukken in de trein, ieder op zijn eigen manier

De trein ging 17:16, we waren iets te vroeg, maar we wilden het risico niet nemen om te laat te zijn. Pascal ging met ons mee in de Metro, en heeft ons op het perron afgeleverd.
De trein ging snel, voor we goed en wel geïnstalleerd waren met onze voorraden, konden we weer inpakken om over te stappen in Brussel. En voor we daar geïnstalleerd waren hadden we de grens bereikt en kon iedereen internetten. Rotterdam, de trein naar Leeuwarden en de laatste trein naar Harlingen, een hele zit, lekker getukt.

Parijs

woensdag, 9 maart
Ramero heeft fantasiën over het beklimmen van de Eiffeltoren als King Kong. Met de regen van vanmorgen en de enorme wind begrijp ik dat wel, een apepakje is geen overbodige luxe.

De bovenste verdieping van de toren was gesloten, toch hebben we het gewaagd om naar boven te gaan. Ontzettend, wat een regen, het was koud en nat, maar toch enorm de moeite waard.

We hebben een heel rondje op de tweede verdieping gelopen, alle windrichtingen gevoeld en de omgeving gescand. Met de trap naar beneden, hetzelfde rondje nog eens, maar dan dat meer beschermd door de windschermen. De souvenierwinkel op de toren was twee keer zo duur als die aan de voet van toren, dus hebben we die bij de voet leeggekocht en mooie herinneringen opgehaald. Daarna naar de eerste verdieping, de beweging van de lift verraste ons toch weer, omdat hij niet alleen zakte maak ook scheef ging langs een poot van de toren. Snel steun zoeken bij een handgreep.

 

Eenmaal op de eerste verdieping, bekijken we in een filmzaal zonder stoelen een film over de toren, en, is er een lunchroom, daar gaan we aan de capuccino, koffie en warme chocomel, met een chocoladecroissant. 

Opgewarmd en voldaan van alle indrukken gaan we naar beneden en lopen richting de Arc de Triomphe. Gelukkig vinden we de tunnel naar het kolossale bouwwerk voor we ons te pletter laten rijden op de rotonde aldaar.

Een kunstenaar in de tunnel trekt onze aandacht, met prachtige potlood-en olieverftekeningen. Thijs zou eigenlijk graag terug gaan om een schilderij te kopen.

Je raadt het nooit, de zon breekt door en we wandelen verder naar de Champs Elysee. Een souvenirwinkel verblijden we met de aankoop van ansichtkaarten, het stopt met regenen. We zijn in de showwinkels van Peugeot, Mercedes en Toyota geweest, hebben gegeten en geïnternet bij de Mac, en een horloge gekocht bij de Swatch.                 

Lieuwe had voorraden ontvangen voor een bezoek aan de Moulin Rouge. Dat was een flinke tippel, drie kwartier bergopwaarts. Maar het bezoek was een succes, de missie geslaagd, al kwamen we niet verder dan de voordeur, gelukkig.

Gewapend met een dagkaart voor de metro voor vandaag en morgen, zoeken we de Metro weer op. Na wat gepuzzel staan we uiteindelijk op het goede perron. In Stalingrad willen we overstappen, maar niet voordat we wat gedronken hebben in een café. We kijken wat rond en komen in een Noord Afrikaans café terecht. De knoflook en de pepers worden voor ons van tafel gehaald, de tafels gepoetst en we mogen straks met de PIN betalen. (Pfoe!) De bestelling luidt, 10 cola en een Cassis.

De cola wordt door de dochter in de supermarkt om de hoek gehaald, we krijgen allemaal een flesje van een halve liter. Voor de cassis wordt speciaal een mix gemaakt,'sans alcohol'. Moeder, ze heet al snel Beppe, gaat verder met het maken waar de mee bezig was. Sardientjes voor onder de grill, gevuld met peterselie, knoflook, olijfolie, pepers en olijven. Even onder de grill tot ze bruin zijn, gewoon blijven kijken zegt ze. 'Pake' is zeer geïnteresseerd in wat we doen en waar we vandaan komen. We kunnen ons allemaal voorstellen dat dit onze stamkroeg, cq eetcafé wordt, het voelde heel huiselijk aan.

We hebben 20 km gelopen, nog wat getramd, Abdi kwijt geraakt en gelukkig weer gevonden, al met al een fijne dag.

Ecluse de Verberie-Parijs

Dinsdag, 8 maart

Indernationale vrouwendag. Pascal en Bejamin moeten er hartelijk om lachen, in België is het elke dag vrouwendag zeggen ze! 

Philippe maakt vandaag zijn specialiteit klaar in de kombuis. En dus zit de binnenploeg beneden piepers te jassen. Of te wel 'des patates' en dat worden straks 'frites'. Voor het recept worden ook spekjes uitgebakken en gisteren heeft hij al gehaktballen gemaakt, elke bal nauwkeurig afgewogen zodat niemand het risico loopt een te kleine bal te krijgen. 

In de stuurhut heeft Dylan de handen vol aan voorstrooms de 'Provence de Liège1&2' op koers te houden. We lopen 14 km/uur en schieten lekker op. Voorstrooms is het best lastig om niet te vroeg en zeker niet te laat de bocht in te sturen.
En dan heb je ook nog de opvaart die opeens in de binnenbocht te voorschijn kan komen. In Frankrijk is AIS niet verplicht en dus weet je nooit wat je verwachten kunt.

Lieuwe neemt het roer over. Net nu de bruggen een beetje tricky worden. De pijlers, en dat is al lastig genoeg, steken ook nog eens onder water uit, normaal kun je dat zien, maar nu de rivier zo hoog staat is dat een onzichtbaar gevaar. De sluizen hebben nog maar een verval van enkele decimeters. Een makkie als je de tros in de gaten moet houden. Zeker vergeleken met de sluizen die een 'chute' van 13 meter hadden.

Het valt op dat de jongens een grote behoefte hebben om te leren. Ze hebben dan ook zwaar de balen als het touwtje niet om de bolder gaat of als ze het niet van een muurbolder af krijgen. Ondertussen is het woordenboek NL-FRA het meest gelezen boek. Ze oefenen veel, en praten soms beter Frans dan de Belgische leerlingen Nederlands spreken. 

 Onze Belgische medeleerlingen heten Antoine, Brandon et Romain. Antoine neemt een brug die midden in een S-bocht ligt. Na de bocht horen we een duidelijke zucht vanuit de stuurhut. Na de 5000 kCal maaltijd van Philipe en de afwas komen we aan in Conflans. Hier stroomt de Oise in de Seine en gaan we weer in de opvaart.

 

Verdraaid, schipper Pascal is hier echt thuis en heeft de Eiffeltoren al twee keer tussen de bomen door gezien. Voor ons gebeurt het pas als we de laatste bocht in de Seine nemen. Maar dat is dan ook alles meer dan waard.

Clery sur Somme- ecluse de Verberie kmr 83 l'Oise

Maandag, 7 maart 2016

Voor sommigen blijft opstaan onzin. Maar toen we de sluis invoeren stond iedereen aan dek. Het is maandag, dus de sluis draait vanaf 07:00 uur. Het stuurhutdak is zo'n 30 cm verlaagd, hierdoor hoeven we alleen de stuurhut op een neer te doen. Dat moet wel bij elke brug trouwens. Achter in de stuurhut is een brede vensterbank, een 'window-seat' daar kun je met drie man/vrouw zitten. Maar nu lukt dat niet, nou ja, Hylke is de enige. En dus is het een stuk rustiger in de stuurhut, want alleen de schipper op de stoel, en de roerganger op zijn kruk, hoeven niet krom te staan/zitten. Een groepje van vier besluit nog een keer naar de andere sluis te lopen.

 De stuurhut blijft zo laag tot we op de Seine zijn. Dit is nog121 km, dus in ieder geval nog vandaag en het begin van morgen.    De heren zijn goed te spreken over onze chef/kok Philippe. Ze willen hem graag meenemen als additie van het team op de huisvesting, of minimaal de reizen dat meneer Huisman niet mee kan op de Prinses Maxima. Maar schipper Pascal wil hem niet kwijt en heeft de transfersom onbetaalbaar gemaakt. Het trossen lossen in de sluis, over een afstand van 5 meter in de hoogte, is voor de dekploeg van vandaag geen probleem meer. Net als het gooien van de trossen om de bolder steeds vanzelfsprekender gaat. Maar dat is ook niet vreemd, het hagelt musketkogels dus des te sneller de sluispassage over is, des te sneller ze weer naar binnen kunnen. Schipper Visserman noemde dat altijd  een sluisbuitje, nou haal dat -tje er maar van af.                                                                 Binnen wordt de tijd gevuld met trosgooien in het klein, rvs poetsen, wortels schillen en Abdi's schoenen opruimen, maar de overige tijd wordt gedood met kaarten. De Favorieten: Pesten (laat meneer Simpson het maar niet horen), Patience, Dubbelpatience en Oorlogen.

Vandaag een minitunnel, in lengte, 800 meter, maar ook in doorsnede. Het blijft een bijzondere ervaring voor iedereen. Sluis 18 en 19, de laatsten van het Canal du Nord.

Voor Janville lopen we een Spits op. Het is een hele onderneming om voorbij te lopen zonder dat de buurman bereid is af te stoppen. Volgens mij is het schilderwerk van de romp niet alleen wat achteruit gegaan door de smalle sluizen, maar heeft die Spits er ook wat mee van doen. We komen door Janville een waar binnenvaartbolwerk. Lamellen, gordijnen, luiken, deuren en ramen gingen open om te kijken wat er nu weer door de sluis ging. Le patron van de 'bar de ecluse' zwaaide vrolijk.

Eenmaal op l'Oise kunnen we lekker doorvaren. We komen helemaal tot kmr. 83 wat weer een stuk verder is dan we dachten. Het laatste stuk varen we in het donker, en met de stuurhut op stahoogte, het luik om naar buiten te kijken dicht en de kachel aan, is het aangenaam vertoeven in de 'windowseat'.

We zouden dinsdagnacht in Parijs kunnen aankomen. Het enige dat tegenzit is de aangemelde staking en de hoge waterstand op de Seine. We zullen het beleven. 

Tot morgen!

Canal du Nord, sluis 1 - Clery sur Somme

Zondag, 6 maart 2016

Verdraaid de verkeerde wekker uitgezet. Dus die van 05:25 ging gewoon. Toch pas om 07:00 op en ontbijten, zalig! Na drie dagen aan boord krijgen we een toespraakje van de schipper. De schoenen bij de deur zijn net een 'bordelle' die moeten netjes in een rijtje. De bedden vandaag wel netjes opgemaakt en de kamers opgeruimd, dusniet zo als gister. Hier en daar wordt een zondaar berispt, dat mag want het is zondag.

Vandaag gaan we door het Canal du Nord waar we maar 30 cm speling boven het dek hebben. Dus als we onthoofding of in een minder erg geval een flinke bult op het hoofd willen voorkomen, mogen we niet op het roefdak of het dak van het dagverblijf lopen.

Bijzonder vandaag is ook dat we door de tunnel gaan het 'souterrain de Ruyaulcourt' met zijn 4354 meter, een zitoefening.
 

Het werkwoord van vandaag is 'passer la serpillère' wat dweilen betekent. Onze mannen zijn goed in puinruimen als het om vaat en de algemene ruimten gaat. Maar hun eigen 'mancaves' zijn nog een dingetje ter 'amelioré' (verbetering).

Na met een groot aantal sluizen naar boven geschut te zijn komen we bij de tunnel, we hebben geluk, het licht staat op groen. Elke 10 meter staat er op de bakboord muur een bordje met hoe ver we zijn.                          Halverwege komen we in een wat bredere ruimte, het licht staat op rood, er komt een schip van de andere kant. Daarna nog ééntje. Ze noemen het 'une gare de croisement' daar is ook een enorme luchtkoker, zo tocht het lekker door en hebben we geen last van de uitlaatgassen van ons, en de andere schepen. Er is licht aan het eind van de tunnel, Hylke is er van overtuigd dat hij in de hemel is gekomen. Wederom komt de zon door in de middag.

Aan de andere kant van de berg schutten we af. Met een sluis die ons aan elke kant nog 12'5 cm gunt, hebben we een leuke techniek. Voorop aan stuurboord een steekend, voorop aan bakboord een voorlijn. Zo kun je vanaf het voordek alles regelen. De kont gaat toch nergens heen.

De laatste vier sluizen loopt een deel van de jongens met het schip mee, even een frisse neus halen. De telefoons zeggen 12,5 km gelopen, ik geloof ze.

Vastgemaakt in Clery sur Somme, nog snel even voetballen en dan aan de gevulde omelet, rijst, kip en ratatouille, stokbrood en een frisje.

Er wordt druk gewerkt met de woordenboeken, onze mannen redden zich goed in het Engels maar de gespreksgenoten niet. Dus wordt er geïnvesteerd in de Franse taal. Ik ben trots op ze! Oh ja en onze Belgen leren al een aardig woordje Fries!

Vanavond filmavond, Everest, gelukkig Nederlands ondertiteld.

Tot morgen!

Havré-Canal du Nord

Zaterdag, 5 maart 2016

We liggen in de sluis met een Spits en een Canal du Nord schip. Aan dek is het glad, want het vriest. We zijn als eerste aan de beurt want gister toen we aan kwamen varen, een half uur voor het einde van de bedieningstijd, had de sluiswachter besloten dat hij naar huis wilde. 

7:00uur en al twee sluizen gehad. De ene met 10 meter verval, de andere met 5 meter. We hebben een nieuw leerdoel, hoe wapper je een tros van een bolder als je 5 meter lager staat. We stellen een bolder voor, boven op het dak van de onderbouw of de machinekamer in Harlingen.

Bij Mons varen we door een hoop viezigheid, net of ze een vuilniswagen hebben leeggekieperd in het kanaal hier. Verder op wordt het weer schoner zegt Pascal. 

Maar op het NMP kanaal drijft niet alleen een hoop plastic maar ook een hele olievlek. Wiebe stuurt. We sturen hier aan boord zonder piloot, dus de instrumenten laten we eigenlijk voor wat ze zijn. Het is op het gevoel de bak door de bocht sturen en proberen niet de kont tegelijkertijd in de wal te drukken. Het is best lastig voor onze mannen om niet 1 of 2 streepjes groen of rood te doen, maar de kop van het schip in de gaten te houden, in de midden te houden, en roer terug te nemen als het schip draait en meer roer te geven als het schip te langzaam draait.

Tijdens de lunch zijn we bij de laatste sluis voor de Schelde. Daar gaan we dus weer in de bergvaart.

Bij de pont de Bleharis is de grens met Frankrijk. Voor onze schipper betekent dat gedoe met de Fransen. Er moet 'tol' betaald worden voor de vaarwegen naar Parijs toe en er moeten papieren overlegd worden.                       Ondertussen, in de sluis, staat Ramero op het achterdek, begeleid door Wiebe en Stijn. Het verval van deze sluis is 5,70 en vanmorgen lukte het niet om het touwtje van de bolder af te krijgen. Maar met een hoop loos in de lijn, en de nodige kriebels in de buik, lukt het nu in 1 keer. ( wel vanaf het roefdak...) Bij de sluis van Fresnes zijn we aan de papieren toe. Het schoolschip moet in de computer, dus onze schipper gaat met een dikke map papieren en zijn beurs. Maar wat voor registratienummer we ook proberen...de computer trapt er niet in en dus kunnen we geen 'tol' betalen. De computer kent de definitie 'bateau ecole' niet.

Om te oefenen met het Frans tellen we de pestkaarten beneden in het Frans. Un, deux, etcettera... De Belgische leerlingen spelen soms ook mee. Tussendoor wordt onze kruiplijn steeds lager. De hekken van de opbouw waren al omgeklapt. De bijboot van de woning naar het achterdek, alleen de schoorsteen van de generator staat nog. 

Ramero is de eerste die alleen de sluis uit mag varen. Zonder boegschroef natuurlijk. Bij het manoeuvreren staan we hier aan boord. We zijn inmiddels in Valenciennes aangekomen. Zonder onze wrijfhoutjes verder te beschadigen vaart Ramero de sluis uit. Applaus!

We gaan het proberen, het Canal du Nord in te varen, elke sluis die we nu nog kunnen pakken is mooi,  want ze gaan gewoon om 20:30 uur dicht en niet eerder open dan 09:00 uur dus dat wordt verplicht uitslapen, schipper Pascal is wat ontstemd, wij wat minder....

Uw verslaggever is wat in mineur omdat ze haar verhalen niet kwijt kan. De Belgische internetkaart was zomaar op, en in Frankrijk heeft ze er nog geen kunnen bemachtigen. Ademhalen, komt tijd, komt raad.                                             De laatste sluis is al even geleden, we varen nu naar Ecluse de Palluel 1.Nog een kilometer of 4. Geen tegenvaart dus hebben we de grote schijnwerper aan. Een beetje smokkelen aan het begin van de nacht kan geen kwaad. 

Tot morgen!

Floreffe-Havré

Vrijdag, 4 maart 2016

Wouter grijp ik nog wel.... Die is na de sluis naar binnen geslopen. Hylke ligt in de stuurhut in kleermakerszit op z'n knieen te tukken, handig zo'n lenig lijf. Om 06:00 ging de sluis open en dus waren we om 05:30 opgestaan en zaten een paar tellen later aan het ontbijt.

We varen met twee wachten de rest van de week. De bakboordswacht moet vandaag vroeg op, morgen de stuurboordswacht. 

Op het voorschip stoppen we in de sluis met het steekend het schip af. Filippe gaat met de jongens mee naar voren en leert ze hoe het moet. Dylan kijkt naar zijn korte vinger en helpt de jongens er aan herinneren dat ze voorzichtig zijn. 

Om 8 uur beginnen de werkzaamheden. De dekploeg trotseert de regen en natte sneeuw en legt de dekwasslang klaar, we spoelen elke dag ook al varen we op zoet water. Binnen wordt een begin gemaakt met de huishoudelijke werkzaamheden. Eén man van de dekploeg is gelukkig en stuurt het schip. De rivier kronkelt en het zweet staat nog net niet op de snor, maar hij hoeft niet naar buiten.

Binnen is alles schoon, dus de binnenploeg heeft het even rustig tot het tafeldekken. Mw. Schuurmans snijdt paprika's voor de broodjes shoarma tussen de middag. Om te zorgen dat de verveling niet toeslaat en er naar de telefoon gegrepen wordt voor een spelletje schieten, leren we hoe je Patience speelt. En dubbelpatience.

Nog drie sluizen en we zijn bij de scheepslift, daar verheugen we ons allemaal enorm op. De sluis van Marchienne heeft een flink verval en dus genieten we van de bolders die meedrijven. Het kanaal ABC geeft wat rust tijdens het sturen, het insturen van de bochten met zo'n lang smal schip is toch een hele onderneming. Voordat de sluis achter ons dicht kon, met 20 cm speling, dreigde de politie een kijkje te komen nemen. Ons vaartijdenboek werd snel bijgewerkt aan de hand van de aantekeningen van de schipper.

De sluis van Viesville is de hoogstgelegen sluis. We zitten straks op 115 meter boven zeeniveau. Tot nu toe zaten we in de bergvaart, nu gaan we in de dalvaart. Hierna volgt de scheepslift.

De regen en de natte sneeuw verdwijnen en de zon komt te voorschijn. Aan bakboord en stuurboord zakt de wal naar beneden al houdt de bak van ons kanaal ons mooi hoog. 

Dan opeens na de bocht liggen we voor de scherpslift. We hebben geluk, er komt net 1-tje onze kant op en dus kunnen we zo invaren. Het is net een grote garage, met zo nu en dan een groepje dikke kabels, en dan bedoel ik dikke, aan de zijkant. De deur sluit achter ons, een nette mevrouw roept iets in het Frans om, en er ontgrendelen een aantal dingen.

Beneden, voor, liggen wat schepen te wachten 74 meter onder ons, we komen snel dichterbij. De top van de kerk ook, en opeens zijn we op dezelfde hoogte. Achter ons kijken we omhoog en zien het kleine poortje waardoor we naar binnen zijn gekomen. Voor ons gaat de deur omhoog en we kunnen verder varen. 

Een warm stokbroodje per persoon, een spelletje dubbelpatience en we slapen voor de sluis van Havré.

Huy naar Floreffe

Donderdag, 3 maart

Stijn manoeuvreert de kop van de bak netjes in de richting van de stuw. Onze stuurman geeft hem regelmatig een aanwijzing, maar het is duidelijk dat hij al vaak in de juiste richting stuurt. Het is donker geworden terwijl hij stuurde en zo nu en dan staat hij op om beter op de radar te kunnen kijken of om de glinstering van het water te kunnen volgen. De palen gaan er in. We liggen aardig voor paal, lekker hoor, die spudpalen. 

Het was volledig bewolkt toen we na een voorspoedige reis in Huy aankwamen. We werden meteen uitgenodigd voor de lunch, inclusief onze chauffeurs. Na een rondleiding halen we onze bagage uit de bus en auto en zwaaien ons vervoer uit. Voor we het weten zijn we van wal gestoken en varen we onder de eerste bug door.

Vandaag doen we drie sluizen aan, twee op de Belgische Maas en ééntje op de Sambre. Op deze kleine wateren, vergis je niet er varen hier schepen van 110 m, is het passen en meten en omdat in België AIS nog niet verplicht is meldt een ieder zich netjes voor een scherpe bocht in de rivier of bij een sluis die net achter een groepje bomen ligt. De 'stoplichten' in de buitenbocht zijn dan ook geen overbodige luxe.

Twee van de Nederlandse opvarenden werken nog een achterstallige griep weg, eentje komt halverwege de dag alweer boven, de ander komt tijdens het eten snel een nieuw setje paracetamol halen bij onze huisdokter Ramero. En duikt daarna zijn bed weer in.

Bij de derde sluis hoor ik al Nederlandse stemmen door de portofoons en word er actief geholpen, al blijkt het dat elk schip anders is.

Belangrijke plaatsen die we tegenkwamen vandaag waren het huis van meneer Boersma en mount Rushmore.

Groeten van ons beneden de sluis/stuw van Floreffe.

Onrust en saucijzenbroodjes

18 december

De grote kerstmarkt op de MAH komt er aan. Allemaal stalletjes met lekkere hapjes en bijzondere liflafjes. Dat kom je op geen enkele school tegen. De hofmeester is er met zijn team al weken van te voren mee bezig en de zeeliedenraad brengt zijn lessen in de kombuis door. Prima opleiding voor de kerst- en nieuwjaarstijd later aan boord.
Tussendoor hebben ze in de kombuis ook nog aan ons gedacht. De koelkast van Margje zit vol met Amerikaanse stamppot, macaroni en snert. De kuip staat vol met drinken en eten voor de roeiers en dit varieert van appels, broodjes ham en kaas, tot warme worsten en saucijzenbroodjes.

Op het Heegermeer merken we dat de Zuidooster die we net nog comfortabel in de rug hadden, nu dwars op de bootjes ligt. Het is stikdonker en de batterijen van de lampjes van de vletjes worden zo een uurtje voor het ochtendgloren wel heel erg vaag. We hebben een vletje dat stuurboord achter ons roeit, ze gaan flink door en, gewend geraakt aan de goede verzorging van de afgelopen dagen, vragen ze om wat warms te eten. Dat geven we ze. Ze eten de lekkernij op en opeens merken ze dat ze de aansluiting met de boot zijn verloren. En ze zijn niet de enigen. De lage vletjes hebben het moeilijk met het houden van tempo en het varen van een bovenwindse koers is bijna een onmogelijke opgave zo in het donker.
We pikken de bootjes op, eentje zelfs bijna van lagerwal en zetten de roeiers in de warme stuurhut of de kuip met genoeg te eten. Mevrouw Walta moet de handel zelfs fysiek beschermen tegen deze nachtelijke eters. Een uurtje later is het opeens licht, we varen de Inthiemasloot in bij het fietspontje wisselen we de crew. De zon komt er bij en opeens blijkt maar weer hoe anders het leven kan zijn als de zon schijnt. De schoolbus weet ons ook steeds beter te vinden en al snel roeit deze ploeg richting Workum. De brugwachter van Pro Rail, die zelf ook een actie heeft voor Serious Request, draait voor ons de spoorbrug en Tom, de brugwachter van de week van Workum staat ons al op te wachten bij de volgende brug. Toch nemen we tussendoor even te tijd om de schipper der schippers oud-collega Visserman aan boord te nemen. Voor we het weten staat hij te sturen en dat geeft ons, de bemanning van Margje, even de tijd om een pas op de plaats te maken. Heerlijk want, drie dagen en twee nachten niet slapen, ok ok, twee uur geslapen, gaat je niet in de koude kleren zitten.

Gaat het wel goed met die meneer?

17 december

Gaat het wel goed met die meneer? De bemanning van een vletje, 4 man sterk, maakt zich ernstig zorgen over de uitingen van de meneer in het andere vletje. Die meneer is Matthijs en hij heeft zich zelf voor een uitdaging van 8 km wrikken van Heeg naar Sloten aangemeld. Daarvoor heeft hij een sloepriem laten aanrukken en een overlevingspak aangetrokken.
Van Heeg naar Woudsend gaat alles prima, als ervaren buitensporter en nog ervarener zeeverkenner zit wrikken hem in het bloed en de golfjes in de slootjes doen hem niet zo veel. De grootste uitdaging, lijkt het, om niet uit zijn overlevingspak te drijven van het zweet.
Op het Slotermeer wordt het echter een ander verhaal. De koppige korte golven uit het Zuidoosten en de onverlichte betonning maakt het een stuk onduidelijker en moeilijker koers te houden. In overleg besluiten zowel roeiers als wrikker zich op de goed zichtbare toren van Spannenburg te concentreren, de enige GPS is die in de RIB en die vaart dan ook heen en weer tussen roeiers en wrikker.
Margje is in Woudsend achter gebleven met een vletje dat in de slootjes al moeite had met de toenemende Zuidooster.
Dit blijkt ook aardig in de wind te zijn en ze vorderen gestaag, zij het dus onder het genot van enige krachttermen uit het vletje van Matthijs. De aankomst is glorieus. Zowel roeiers als wrikker mogen tevreden zijn over het traject dat met alle slingers in de Wijmerts eerder 10 dan 8 km was. In Sloten worden zij afgelost voor alweer 10 km richting de Heeger Jachthaven, maar die is met de wind mee, en die ploegen komen dan in Heeg ook een stuk verser uit de boot.
We besluiten de stad Stavoren links te laten liggen. We willen vandaag nog naar huis!

De Zwette

17 december

De Zwette is normaal de start van de Elfstedentocht. In het donker schaatsen ze dan richting Sneek, de eerste van de Elf steden. Voor ons zal het al de vierde stad worden. We hebben geluk, de zon schijnt, al staat hij bijzonder laag aan de horizon, en er is nauwelijks wind. We wisselen bij het eerste bruggetje aan een mooie steiger, de tweede wissel is in Scharnegoutum, best een eind roeien zo de schemer in. Omdat we wat achterlopen op het schema zijn onze roeiers wat kort van stuk deze etappe naar Sneek. En nu het vocht wat lager komt te hangen over de velden, er een beetje wind is, is het best lastig koers te houden. Wat hier en daar een botsing tot gevolg heeft met de bootjes.
Na een oponthoud bij de noorderrondweg bij Sneek is de brugwachter van Sneek het zat. Hij had ons vanmorgen al verwacht en kan natuurlijk niet bevroeden wat ons ophoudt. We hebben het verkeerde telefoonnummer want mijn telefoon met goede nummers vertikt het en we kunnen hem niet bereiken. Gelukkig is daar op de wal Engel Terpstra die de moed er in houdt bij de brugwachter en als hij ons uiteindelijk kan  bereiken, kunnen we alsnog door de brug.
Maar op de Track & Trace kun je zien dat we al aan plan B bezig waren, om Sneek heen. Via het PM kanaal en de Jeltesloot naar Heeg. We zijn niet voor 1 gat te vangen..... Gelukkig mogen we door Sneek en in IJlst wisselen we nog een keer en dan gaan we op naar Heeg. De fans in IJlst stonden er al even. We zijn enorm blij met deze support!

Harmonie

17 december

Het is ff doorroeien maar dan heb je ook wat. Wisselen in Wyns is een hele onderneming. De bus van school had de hele provincie doorkruisd en toen ze in zicht kwamen, ging dat met de deuren open, en gillend kwamen ze de straat binnen. De ploeg die afgelost wordt hang i.p.v. in de gordijnen in de plaatselijke speeltuin. De wipkip is favoriet maar van de schommel kun je heerlijk afspringen.
De motor van Margje hadden we aangelaten maar die draait nu al een uurtje stationair terwijl we voor de wal liggen. We hadden 'm beter uit kunnen zetten. Door naar Leeuwarden waar de brugwachter, inmiddels voor de tweede keer op de brug, vol ongeduld op ons wacht. Net buiten Leeuwarden vindt de bemanning een verrassing in het water, een drijvende bloempot. Ik ben enorm verguld met deze 'tropische verrassing in chocoladesaus'. Die komt in mijn tuin met wat kerstrozen als we weer thuis aangekomen zijn van deze onderneming.
Door Leeuwarden heen loopt alles als een tierelier, de roeiers gaan eerst en Margje loopt met de brugwachter mee door de stad heen. Langs de Harmonie waar we ons zelf in de ramen van het theater weerspiegeld zien. Ondertussen is ook deze ploeg onder het toeziend oog van de zon weer gewisseld en heeft de bus bijna een bekeuring. De politieagent is, nadat 'Brugman' met hem klaar is, coulant en onze chauffeur Hobma komt er met een waarschuwing van af.

Brugwachter L'warden mag nog even tukken

17 december

We liggen in Dokkum. Het is even wachten op de bus van school, zeker een eind rijden van de vorige wissel naar school en met een volgende ploeg weer naar Dokkum in het uiterste Noordoosten.
Hier ook de wissel van de bemanning van de RIB. We hadden onderweg naar Bartlehiem al een wissel, toen kwamen in plaats van meneer vd Berg en meneer Boersma, meneer den Haan en mevrouw Willemse de ploeg verfrissen. Nu komen de heren Hiemstra en van Veen aan boord. Na een wissel doen we meteen aan de grote broodjes en drinken uitdeelactie. En als we er bijna zijn krijgt iedereen warme chocolademelk uit de grote bruine thermoskan op de motorkist. Die wel weer terug moet naar de huisvesting donderdag want daar zit de Glühwein in voor de kerstmarkt.

De laatste vletjes doen er even over voor ze ook in Dokkum komen. We merken het duidelijk als we ploegen hebben die 'gemengd' zijn, eerste en meerdere jaars. Speel de reis maar eens af op de website, dan zie je heel mooi de rib heen en weer varen en hoe de ene wat sneller vaart dan de andere. Het wordt opeens dag. Het ene moment zoek je naar de stuurboordswal, het volgende moment kan je weer foto's maken zonder flitser. De brugwachter van Leeuwarden belt, hij zit al even op ons te wachten, en terwijl wij het idee hebben aardig op schema te liggen kruipt hij z'n bed weer in om de gemiste slaap in te halen.

Bartlehiem de wissel

16 december

Wat is het donker in de 'hel van het noorden' roerganger Bruin houdt de bakboordzijde van het vaarwater omdat hij anders niet de grens tussen water en (stenen) wallenkant ziet. De GPS op de iPad geeft goed het vaarwater aan, maar goed uitkijken blijft belangrijk. Onder het Toplicht monteren we een kartonnen rattenschild zodat het licht niet stoort op de binnenkant van het boeisel.
In Bartlehiem op zoek naar het getegelde Elfstedenbruggetje voor een fotomoment. Alles gevonden maar dat niet. Dus een gewone wissel onderaan een steil talud, onderaan een gewoon bruggetje. Iedereen een portofoon? Iedereen een overlevingspak? Iedereen een reddingsvest? Instructies? Ok dan gaan we. De colonne vertrekt richting Dokkum. Tellen.  RIB, twee toplichtjes van vletjes en wij zelf. Waar is nummer drie? We roepen naar nummer drie, die blijken de verkeerde kant op gevaren te zijn, al wisten ze dat zelf niet. Jippie, lang leve de porto's en de RIB. Vletje opgehaald, in de colonne, RIB er achteraan, op naar de brug in de Holwertervaart.

Het is half elf, normaal liggen we met de hele school al te kooi. Nu varen we met een deel door het noorden van Friesland. We rijden met een deel in de schoolbus door de weilanden op zoek naar wisselplekken. Een deel van de leerlingen maakt zich klaar op school om te gaan varen en een deel gaat inderdaad doen wat je nu meestal doet, slapen.

De zelfbedieningssluis bij Wierstersyl was een mooie afwisseling en bijzonder om mee te maken.

In de rubberboot wordt al druk getelefoneerd over de aflossing vannacht om 2 uur.

Ondertussen hebben we het niet breed in de Blikvaart. We namen de bocht naar stuurboord net iets te krap en zaten meteen vast. De KNRM heeft ons er samen met natuurkundig vernuft weer uit getrokken.

De telefoon gaat, de brugwachter van Birdaard belt en informeert waar we zijn. Hij hoorde dat wij eraan komen en biedt zijn diensten aan. We gokken om een uur of drie vier in de morgen, en dan nog eens als we terugkomen van Dokkum.

Nog twee nachtjes slapen, vaarweg verkennen

Nog twee nachtjes slapen. Tijd voor een weerbericht. Een Excel bestand en dit weekend kunnen we eindelijk de etappes gaan indelen. Vanavond maar eens op ons gemak doen. Maandagmorgen hangen ze in de school en ligt er 1 in de bus van school die iedereen heen en weer rijdt.

Volgens het BPR moet je een vergunning hebben om door Friesland te varen, met een evenement. En ondanks dat we dit project niet zo zeer als evenement zagen toen we begonnen met organiseren is het een heel evenement geworden. En dus hebben we netjes bij de Provincie een vergunning aangevraagd en die ook gekregen.

In de vergunning staat dat je het hele traject moet verkennen op vistuig en andere obstakels, en ik moet toegeven het is altijd fijn dat je weet wat voor gedoe je tegen komt. Er ligt er bijvoorbeeld 1-tje te baggeren tussen Tjerkwerd en Bolsward, en stel dat je over dat illegale fuik van de plaatselijke chef-kok heen vaart. Ook geen hobby midden in de nacht.
Dus op weg naar Harlingen met de begeleidingsvlet en ondertussen de obstakels bekijken. Er zijn vreselijker dingen om je weekend aan te besteden. Het weer is zalig en de kachel aan boord is uit gegaan. De zon warmt het wel op. Nog even en we zijn in Sneek en kunnen de Zwette verkennen.

Dinsdag, nog 6 nachtjes slapen!

Zo gaat het er uit zien, overdag dan, en keer drie! Dit is een trainingsfoto van vandaag bij fantastisch weer, we hopen op soortgelijke omstandigheden.
Vandaag ging de thermometer een flink eind de lucht in!

Smeerolie en Dieselfilters, nog 8 dagen

Met drie mensen op de begeleidingsvlet van 24 m2 en dat drie dagen lang. Met twee mensen op de RIB die we van Steemar mogen lenen van 10m2 en dat drie dagen lang. Nog 8 dagen te gaan en tijd om de motorboot klaar te maken. Radio (check), wc (check), lichtaccu's (check), motoraccu's (uh, opladen, eeeeen check), kachel (check), gordijnen weg want we varen toch dag en nacht door (check), oude voorraden van boord (check), boodschappenlijst (check). Navigatieverlichting (check) maar toch maar wat LED lampjes halen als reserve en kijken of er ook een LED variant is voor de schijnwerper, maar ik vrees het ergste.

De motor kan inmiddels aan (check), en met wat ombouwen van de stroomkabels kan de AIS ook aangesloten, en getest worden (check). Alle 5 de trackers die we gebruiken voor de volgsite aangezet en een uurtje laten werken. Je raadt het nooit, ze werken (check). Wat een beetje lastiger is: diesel en water, de gemeentelijke waterput is al afgesloten en het bunkerstationnetje hier langs de Dolte lijkt met winterslaap. Dus ben ik begonnen met een Jerrycan met 25 liter diesel per keer (check).
We krijgen vanavond steeds mailtjes van de website waarop bijgehouden wordt hoeveel er al gesponsord is. Het lijkt er op dat er jongens en meisjes bezig zijn sponsoring te ronselen.

Doneren? www.kominactie.nl/aandereis

Elke €10,00 zijn er 10 voor Serious Request en daar zijn we dan ook heel trots op. Sommigen doneren zelfs €50,-- of bedrijven hun volledige goede doelen budget. We zijn zeer vereerd dat de bekenden van de roeiers dat voor deze stille ramp over hebben. Ga vooral zo door!
Collega vd Berg gaan binnenkort even bij onze nautische sponsor Steemar kijken, de RIB opblazen en voorzien van ook een lichtje voor in de nacht.
Nog maar 8 nachtjes slapen en het is zover!

links:
Doneren
Volgen
Twitter @maracharlingen #seriousaandereis #sr13
Facebook

Rondom schijnend wit licht, nog 10 dagen

De Petter draait in de machinekamer, drie jongens uit het vierde jaar hebben hem net ontlucht en na een flinke slinger tuft hij er rustig op los. Ondanks de storm die over Harlingen raast is iedereen druk bezig. In de botenloods wordt de laatste hand gelegd aan een vletje dat mee vaart aan 'Serious aan de reis' het achterdek komt weer mooi in de verf en de riemen in de beits. Niet op de plek waar je ze beet houdt natuurlijk, want dan krijgen we allemaal blaren en dat kan onze EHBO dame er onderweg niet bij hebben.
Twee mannen uit het derde jaar komen met een mastje de klas binnen, speciaal gemaakt voor op het voordek zodat het licht er op kan als we 's nachts door Noord en Zuid Friesland varen. Er zitten nog wat punten aan, maar na een half uur flexen zijn die al heel wat minder gevaarlijk. Nu nog wat schroefdraad en wat menie en ze kunnen vastgezet worden. We mogen van Steemar in Harlingen drie toplichten lenen die er met magneten op blijven zitten. Als Maritieme Academie willen we ons natuurlijk wel aan de regeltjes van het BPR houden.
Drie jongens en een meisje uit de tweede klas komen langs voor een sponsorformulier. Dit weekend staat in het teken van het innen van sponsorgelden. Woon je thuis dan zou je daar als roeier nog een hele week voor hebben, maar  de meeste van onze jongens en meisjes wonen door de week op de huisvesting van school en dan zou dit weekend mooi wel eens de laatste gelegenheid kunnen zijn om geld van je oma, zus, vader of buurman los te peuteren voor "Serious aan de reis". Maandag gaan we op school inventariseren wie er allemaal al gesponsord zijn, en ik kan je nu al vertellen dat er zonder dat we een slag geroeid hebben nu al een leuk bedrag op de site is binnengekomen.

Het zou leuk zijn als je bij elk bedrag dat binnen komt kunt zien welk roeiteam deze bijdrage bij elkaar gaat roeien.
In het eerste jaar zijn ze druk bezig met een cheque om het bedrag mee naar het glazen huis te brengen. Een decoupeerzaag, blauwe verf en een mooie plaat van het Grafisch Centrum Harlingen zijn daar onderdeel van. Het resultaat laten we donderdag de 19e zien.